kararara.com

Yargı Kararı Arama Motoru

 

 

Ana Sayfa      Karar Ekle      Hakkımızda      İletişim      Arama Yardımı

 

 

 

 

 

 

 

 

DANIŞTAY Karar Yılı Karar No Esas Yılı Esas No Karar Tarihi
DOKUZUNCU DAİRE 1987 3195 1987 79 11/11/1987
 
17.11.1986 GÜN VE 19284 SAYILI R.GAZETEDE YAYINLANAN TASARRUFU KISITLA
NAN BİNA, ARSA VE ARAZİ HAKKINDA YÖNETMELİĞİN 4.MADDESİNDEKİ "EK VE
DEĞİŞİKLİKLERİNE İZİN VERMEYEN VEYA EK VEYA DEĞİŞİKLİKLERİNE BELİRLİ
ŞARTLARDA İZİN VERİLEN BİNALARIN ... " İBARESİNİN, 2863 SAYILI KÜLTÜR
VE TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KANUNUNA AYKIRI BULUNDUĞUNDAN İPTALİ
HK.K. <
Dava, 17.11.1986 gün ve 19284 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan Tasarru
fu Kısıtlanan Bina, Arsa ve Arazi Hakkında Yönetmeliğin 4.maddesindeki
parantez içi istisnalara ilişkin hükmü, 2863 sayılı Kültür ve Tabiat
varlıklarını Koruma Kanununun 22.maddesiyle Taşınmaz Kültür Varlıkları
nın Tapu Kaydına "Korunması Gereken Kültür Varlığıdır" şerhi konulması
ve yüksek kurulca 1.veya 2. gurup olarak guruplandırılması şartı ile
her türlü vergi, resim ve harçtan muaf tutulacağı hükme bağlanmıştır.
Ancak sözü edilen bu madde 17.6.1987 tarih ve 3386 sayılı Kanunun 18.
maddesi ile yürürlükten kaldırılmış ise de; 2863 sayılı Kanunun 17.6.
1987 tarih ve 3386 sayılı Kanunla değişik, istisnalar ve muafiyetleri
düzenleyen 21.maddesinin 3.fıkrasında "Tapu Kütüğüne" korunması gerek-
li taşınmaz kültür varlığıdır.
Kaydı konulmuş olan 1. ve 2.grup olarak guruplandırılmış bulunan taşın
maz kültür varlıklarının ... her türlü vergi, resim ve harçtan muaf-
tır. "hükmü yeniden yürürlüğe konulmuştur.
2863 sayılı Kanunun gerekçesinde;
"Yurdumuz Eski Eserler, Anıtlar, Sitler, Etnegrofya ve folklor değerle
ri bakımından dünyanın sayılı zengin ülkelerinden biridir. Bizi geçmi-
şimize bağlayan, tarihi ve kültürel varlığımızı idrak ettiren bu belge
ler, aynı zamanda geçmiş dönemlerin ve zamanımızın tarihi, kültürel,
siyasal ve ekonomik hareketleri ortaya koyan üstün değerlerdir.
Taşınmaz Kültür Varlıklarının Koruma Kanunu tasarısının muafiyetlerle
ilgili madde gerekçesinde emlak vergisi yönünden taşınmaz eski eser
maliklerine tanınan kısıtlıkık halinin imar hukukuna göre tanınan kı-
sıtlılıkla eşdeğerde bulunması eski eserin bünyesine terstir. Devlet
malı oluş ilkesiyle bağdaşmaz.
Eski eserlerin koruma ilkeleri arasında bunların değerlendirilerek ve-
ya aynen kullanımının malik ve zilyetlerine cazip hale getirir. Tedbir
ler yer aldığından günümüz anlayışına uygun olarak vergi hukuku açısın
dan eski eser sahiplerine olanaklar sağlanmıştır. denilmektedir.
İptal talep edilen 17.11.1986 günlü 19284 sayılı Resmi Gazetede yayın-
lanmış olan Tasarrufu Kısıtlanan Bina, Arsa ve Arazi Hakkında Yönetme-
lik'in 4.maddesi ile "ek ve değişiklikllerine izin vermeyen veya ek ve
değişikliklerine belirli şartlarda izin verilen binaların, sözü edilen
kanunun 1.ve 2.gurup taşınmaz kültür varlığı olarak guruplandırılmış-
tır. bulunan taşınmaz kültür varlıkları ile aynı anlamı ifade ettiği
tartışmasızdır.
Sözü edilen Yönetmelik 1. ve 2. grup eski eserler binaların kısıtlı
sayılacağını, ancak (Ticaret, sanat, zanaat veya mesleki bir faaliyet
icraası için yapılan, tesis maksadı dışında bir fonfsiyon verilen veya
bu amaçla kullanılanlar hariç) demek suretiyle bunların kısıtlı değil
normal vergilendirileceklerini belirtmiş bulunmaktadır.
Halbuki, 2863 sayılı Kanunun, 3386 sayılı Kanunla yapılan değişiklik-
ten önce ve sonra da, sözü edilen yönetmelikte öngörülen ayrımı yapma-
mış, 1. ve 2. grup olarak kabul ve tapuya şerh verilen taşınmaz kültür
varlığının her türlü vergi resim ve harçtan muaf olduklarını hüküm al-
tına almıştır.
Yukarıda açıklanan nedenlerle 2863 sayılı Kanun hükmü karşısında tasar
rufu kısıtlanan bina arsa ve arazi hakkındaki yönetmelik'in taleple sı
nırlı olarak ve binalara hasren 4.maddesinin ek ve değişikliklerine
izin verilmeyen veya ek ve değişikliklerine belirli şartlarla izin ve-
rilen binaların ibaresinin iptaline karar verildi.
KARŞI OY : Tasarrufu Kısıtlanan Bina, Arsa ve Arazi Hakkındaki yönetme
lik, 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanununun 30.maddesiyle verilen yetkiye
dayanılarak düzenlenmiş olup 4.maddesinde kültür varlıklarının, emlak
vergisi yönünden kısıtlı Sayılacağı parantez içi hükmünde ise ticaret,
sanat, zanaat veya mesleki bir faaliyet icraası için yapılan tesis mak
sadı dışında bir fonksiyon verilen veya bu amaçla kullanılan binaların
tasarrufunun kısıtlı sayılmayacağı belirtilmiştir.
2863 sayılı Tabiat ve Kültür varlıklarını Koruma Kanununun 22.maddesin
de de kültür varlıklarına belli şartlarda her türlü vergi, resim, ve
harç muafiyeti tanınmıştır.
Ancak Emlak Vergisi Kanununun 22.maddesinde, bina ve arazi vergileriy-
le ilgili muaflık ve istisna hükümleri bu kanuna eklenmek veya bu ka-
nunda değişiklik yapılmak suretiyle düzenleneceği belirtilmiş bulunmak
tadır.
2863 sayılı Kanunun sözü edilen 22.maddesinde açıkça kültür varlıkları
nın emlak vergisinden muaf olacağına dair bir hüküm mevcut olmadığına
göre söz konusu muafiyetin emlak vergisini kapsamadığı açıktır.
Bu durumda, iptali istenilen kısıtlılığa ilişkin yönetmeliğin 4.madde-
sinin muafiyetle ilişkisi bulunmadığından, bu hükmün 2863 sayılı Kanu-
nun 22.maddesine aykırı olduğu ileri sürülemez.
Diğer taraftan, söz konusu yönetmeliğin 4.maddesindeki parantez içi is
tisna hükmü , 1319 sayılı Kanununun 30.maddesiyle idareye tanınan yet-
kinin kullanılması niteliğinde olup, Kanunun amacına aykırı bir durum-
da mevcut değildir.
Bu nedenle yönetmeliğin 4.maddesindeki istisna hükmünün iptali istemiy
le açılan davanın reddi gerektiği görüşüyle aksine oluşan karara karşı
yım.




RD/YÖ
 

 

 

Bu site telif yasaları kapsamında koruma altındadır.

Site içeriğinin ticari amaçla kopyalanması ve kullanılması yasaktır.

Copyright 2010 BETA