kararara.com

Yargı Kararı Arama Motoru

 

 

Ana Sayfa      Karar Ekle      Hakkımızda      İletişim      Arama Yardımı

 

 

 

 

 

 

 

 

DANIŞTAY Karar Yılı Karar No Esas Yılı Esas No Karar Tarihi
ÜÇÜNCÜ DAİRE 1995 1499 1994 3921 04/05/1995
 
ÇOK KISA BİR SÜRE İÇİN İŞİN TERK EDİLMESİ, İŞİ BIRAKMA SAYILAMAYACAĞIN
DAN HAYAT STANDARDI TEMEL GÖSTERGELERİNİN TAM OLARAK UYGULANMASI GEREK
TİĞİ HK.<
Otobüs işletmeciliği işi ile uğraşan davacının 1992 takvim yılı beyan-
namesinde beyan ettiği kazancının hayat standardı temel göstergelerine
göre düşük olduğundan bahisle belirlenen matrah farkı üzerinden adına
ikmalen salınan gelir vergisi, geçici gelir vergisi ile kesilen kusur
cezasına karşı açılan davayı; 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun müker
rer 116.maddesine 3689 sayılı Kanunla eklenen geçici 35.maddesinin 2/f
bendinde; götürü usulden gerçek usule geçen mükellefler de dahil olmak
üzere, yeni işe başlayan mükelleflerde temel gösterge tutarı işe başla
nılan yılda mükellefin faaliyette bulunduğu yörede uygulanan temel gös
terge tutarının yarısının dikkate alınması suretiyle uygulanacağının
hükme bağlandığ, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 161.maddesinde, vergi
ye tabi olmayı gerektiren muamelelerin tamamen durdurulması ve sona er
mesinin işi bırakmayı ifade edeceği, işlerin herhangi bir sebep yüzün-
den geçici bir süre durdurulmasının ise işi bırakma sayılmayacağının
açıklandığı, olayda davacının otobüs işletmeciliği faaliyetini terk et
tiği, başka bir anlatımla vergi ve mükellefiyetle ilgili işlemlerini
bıraktığının yoklama tesbitli olduğu, tekrar aynı işe 15.1.1992 tari-
hinde başladığının yoklama fişiyle tesbit edildiğinin anlaşıldığı, bu
durumda davacının işini terk edip işi terk dilekçesi vererek faaliyeti
ni sona erdirdikten sonra ve aradan belli bir süre geçirilerek mükelle
fiyetinin yeniden başlatılmasının yeni işe başlama olarak kabul edilme
si gerektiği, dolayısıyla hayat standardı temel gösterge tutarının ya-
rısının uygulanması gerekirken tam olarak uygulanmasında kanuna uyar-
lık görülmediği gerekçesiyle kabul ederek tarhiyatı terkin eden Kayse-
ri Vergi Mahkemesinin 21.4.1994 gün ve 1994/463 sayılı kararının; ha-
yat standardı esasında ilk defa işe başlayanlara gösterge tutarının ya
rısının uygulanması esasının mükelleflere bir defaya mahsus olarak ge-
tirilen bir hüküm olduğu, tekrar işe başlayan mükelleflerin hukuki du-
rumunun artık yeni mükellefiyet değil, tekrar mükellefiyete dönme ola-
rak kabul edilmesi gerektiği ileri sürülerek bozulması istemidir.
193 sayılı Gelir Vergisi Kanununa 3689 sayılı Kanunun 7.maddesiyle ek-
lenen Geçici 35.maddesinin 1.fıkrasında, 1.1.1990-31.12.1999 tarihleri
arasında, gerçek usulde gelir vergisine tabi ticari kazanç sahipleri
ile serbest meslek erbabının bu maddede belirtilen hayat standardı esa
sına tabi olduğu, aynı maddenin 6.fıkrasında da, bu maddenin yürürlük-
te olduğu tarihlerde, Gelir Vergisi Kanununun mükerrer 116.maddesinin
bu maddeye aykırı hükümlerinin uygulanamıyacağı açıklanmış bulunmakta-
dır.
213 sayılı Vergi Usul Kanununun 161.maddesinde; vergiye tabi olmayı ge
rektiren muamelelerin tamamen durdurulması ve sona ermesinin işi bırak
mayı ifade ettiği, işin herhangi bir sebep yüzünden geçici bir süre
için durdurulmasının ise, işi bırakma sayılmayacağının kabul edildiği,
öte yandan 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 3689 sayılı Kanunun 7.
maddesiyle eklenen geçici 35.maddesinin 2/f fıkrasında da, götürü usul
den gerçek usule geçen mükellefler de dahil olmak üzere, yeni işe baş-
layan mükelleflerde temel gösterge tutarının; ise başlanılan yılda mü-
kellefin faaliyette bulunduğu yörede uygulanan temel gösterge tutarı-
nın yarısı olarak dikkate alınacağı hükme bağlanmıştır.
Dava dosyasındaki belgelerin incelenmesinden, otobüs işletmeciliği faa
liyetini terk ettiği 15.12.1991 tarihli yoklama fişiyle saptanan dava-
cının aynı işine 15.1.1992 tarihinden itibaren başka bir otobüs satın
alarak yeniden başladığı anlaşıldığından, çok kısa bir süre işin terk
edilmesi, işi bırakma sayılmayacağından davacının işe başlayan mükel-
lefler gibi hayat standardı esasına tabi tutulmasında temel gösterge
tutarının yarısının uygulanması gerektiği yolunda verilen Mahkeme kara
rında kanuna uyarlık görülmemiştir.
Açıklanan nedenlerle temyiz isteminin kabulü ile Kayseri Vergi Mahkeme
sinin 1994/463 sayılı kararının bozulmasına karar verildi.
(DAN-DER; SAYI:91)
ŞT/ES






 

 

 

Bu site telif yasaları kapsamında koruma altındadır.

Site içeriğinin ticari amaçla kopyalanması ve kullanılması yasaktır.

Copyright 2010 BETA